Kijkt: Eurovisiesongfestival 2016 (Finale)

ComeTogether

 

Het Europees Kampioenschap voetbal voor homo’s, in de volksmond ook bekend als het (Eurovisie)songfestival, kende gisteren voor de eenenzestigste keer al zijn apotheose. En het aloude spreekwoord weer maar eens bewezen: als twee honden vechten om een been, gaat een Oekraïense heks ermee heen.

Het was de toonaangevende Zweedse omroep SVT die de organisatie op zich mocht nemen na de zege van Måns Zelmerlöw vorig jaar. Voor de gelegenheid mocht hij de happening dit jaar ook aan mekaar praten, in het charmante gezelschap van Petra Mede. Zij presenteerde het songfestival voor de tweede keer, en deed het zo mogelijk met nog meer verve dan bij haar eerste poging. Måns en Petra vielen op tussen de eerdere presentatoren, die vaak van zulk goedkoop geprefabriceerd plastic zijn gemaakt dat ze beginnen te smelten bij de minste blootstelling aan natuurlijk zonlicht. Ze durfden het aan om zichzelf, elkaar, hun land en het songfestival zelf geregeld in hun hemd te zetten – al had dat in het geval van Måns ook in zijn torso mogen zijn. Het mooiste voorbeeld was het songfestivalnummer der songfestivalnummers, met love en peace, dansers, drummers en omaatjes.

Natuurlijk was er tussen de nodige interventies van Mede en Zelmerlöw nog wat tijd vrijgehouden voor de 26 deelnemende liedjes. Wie had enkele weken geleden durven zeggen dat Laura Tesoro en België tiende zouden eindigen? Uw dienaar alvast niet. Maar dat maakt de prestatie eens zo mooi. De VRT mag zich in de handen wrijven, met een tweede opeenvolgende plek in de top-10 voor België. Nederland eindigde, zoals het hoort, net onder België. Het onevenwicht in de kosmos is bij dezen weer hersteld.

De finale van het songfestival is een rechtstreekse, reclamevrije – doch in het Vlaamse geval niet Ingeborgvrije – uitzending die meer dan drieënhalf uur in beslag neemt. En dat is minstens een half uur te veel. De opening werd dit jaar opvallend bondig gehouden, met een modeshow om de landen voor te stellen, en ook alle liedjes werden aan een rap tempo afgewerkt. Nadien was er niet minder dan 45 minuten uitgetrokken om de kassa’s te doen rinkelen en de mensen blijven op te roepen hun stem uit te brengen. Al die zendtijd moest natuurlijk opgevuld worden, en daarom werd een blik pauzeacts opengetrokken. Uit dat blik rolde onder meer Justin Timberlake, die het afgelopen decennium tussen de mottenballen doorbracht en wiens carrière nog steeds zodanig in het slop lijkt te zitten dat hij zich verlaagt tot het Eurovisiesongfestival. Of je nu Bieber boven Timberlake verkiest of niet, feit is dat de Justin die we gisteren zagen een rasartiest is, en dat hij daarmee impliciet een dikke middelvinger gaf aan de onervaren huppelkutjes, Chirojongetjes en heksen die door menig Europees land afgevaardigd waren.

Maar dat was natuurlijk niet voldoende. Er was ook zendtijd voor een documentaire over Zweden op het songfestival, een documentaire over Zweedse muziek, een blik op de winnaar van het vorige Junior Eurovisiesongfestival, – tien vólle seconden – een shot van Ian McKellen die het songfestival keek, een interventie van “EBU Spokesperson” Lynda Woodruff, een optreden van bovenvermelde mr. Zelmerlöw, en ga zo maar door. Ik betwijfel ten zeerste dat kijkend Europa drie kwartier lang obsessief zit te bellen en sms’en alsof zijn leven ervan afhangt, dus volgend jaar mogen die lijnen de helft minder lang openblijven, vriendelijk bedankt.

Voor de puntentelling begon werd het wel duidelijk dat het een strijd zou worden tussen Dami Im uit Australië, Sergey Lazarev uit Rusland en Jamala uit Oekraïne. Al had ik die laatste altijd als “te kunstzinnig” omschreven, en dus niet mainstream genoeg om te kunnen winnen. (Zo zie je maar, zelfs de grootste, obsessieve freaks hebben de waarheid niet in pacht.) Er was heel wat te doen over de nieuwe puntentelling, die vanaf dit jaar in twee delen gehouden werd. Petra Mede contacteerde puntengevers in alle landen, die ze vervolgens al dansend op een slappe koord tussen humor en arrogantie porde om gewoon hun twaalf punten te geven en dan weer plaats te ruimen voor de volgende in de rij.

De bedoeling van het nieuwe systeem was om de stemming wat meer schwung en spanning te geven, en daar is men triomfantelijk in geslaagd. Australië had afgetekend de jurystemming gewonnen, en ik beken dat ik op de fantastische website songfestival.be al een artikel had klaarstaan met als titel ‘Australië wint songfestival 2016’. Maar in een dramatic turn of events werd ons Dami slechts vierde bij de kijkers, ging het brons geheel onverwacht en rijkelijk overgoten met een zoete WTF-saus naar Jack Sparrow uit Polen, kregen Jamala en haar vliegende bezem zilver en ging fanfavoriet Rusland met de meeste punten lopen. Maar dat mocht al niet meer baten. Oekraïne won het songfestival, door bij zowel jury als publiek slechts tweede geworden te zijn. En dat smaakt toch wat bitter.

Het lijkt me sterk dat we 1944 snel in de playlist van MNM zullen terugvinden, of dat Jamala een Europese hit scoort met haar winnend songfestivallied. En op dit moment lijkt het voor velen ook heel sterk dat het volgende songfestival zal plaatsvinden in een toch niet al te stabiel land. Maar laat u niet misleiden door criticasters. In 2005 vond het songfestival ook plaats in Oekraïne, luttele maanden na de Oranjerevolutie. Alles is mogelijk. Zeker als Laura Tesoro tiende kan worden en Haldis onze jurypunten kan doorgeven.

Denkt: Waarom de samenleving van Geert Bourgeois niet de mijne is

GeertBourgeois

Dat Molenbeekse jongeren politie en nieuwsploegen bekogelen met flessen en stenen, geeft volgens Vlaams minister-president Geert Bourgeois weer wat voor een aparte samenleving is gecreëerd. Maar die stelling doet volgens Jonathan (22) het spelletje van mensen tegenover elkaar uitspelen op basis van elkaars verschillen welig tieren. “En net dat druist in tegen wat een sterke samenleving zou moeten zijn.” [Stampmedia]

Read more